Małe radości :)

Małe radości, a potrafią uprzyjemnic człowiekowi dzionek. Spotkała mnie taka sytuacja: PŻ zabiera się za prawo jazdy. Wcześniej już robił, ileś lat temu, nie zdał, obraził się. Teraz strasznie mi brakuje szofera w domu nieuwiązanego cyckiem do dziecka, więc postanowiliśmy, że i tatuś zdobędzie uprawnienia. Zależało mi, by robił kurs pod okiem mojego instruktora. Odkopałam numer telefonu, zastanawiałam się tylko jak się przedstawic, by skojarzył z kim rozmawia. Przygotowałam sobie stosowną nawijkę, zebrałam się w sobie, dzwonię, muzyka na czekanie i nagle słyszę w telefonie - o witam, witam, co to się stało, że dzwonisz? :D eeee, to Pan ma nadal mój numer??? WoW, miło :)

 

Po tej strasznie miłej rozmowie postanowiłam rzutem na taśmę zadzwonic do mojej wychowawczyni z LO. Miałam to zrobic zaraz po urodzinach małego ale jakoś tak się przeciągnęło. Zadzwoniłam, pogadałam. Są ludzie, których się nie zapomina. Tacy, którzy zostają autorytetem na zawsze. I ona właśnie takim człowiekiem dla mnie jest. Kiedy w zeszłym roku udało mi się przypadkiem spotkac ją na ulicy, w dodatku w bardzo trudnym dla mnie czasie, nie posiadałam się ze szczęscia. I dzięki temu udało nam się nawiązac kontakt, o którym myślałam od kilku lat tylko ciągle śmiałości brakowało. O mojej szkolnej wychowawczyni, pedagogu z krwi i kości, powinnam napisac odrębny post. Byc moze zmobilizuję się i to zrobię :)