Godzina 4:47, słyszę jak radośnie gaworzysz w łózeczku. Myślę sobie - pośpię jeszcze, wykorzystam czas dopóki się nie niecierpliwisz. Zerkam półprzymkniętym okiem na łózeczko, a tam, między szczebelkami, wystają Twoje nóżki. Cóż, nie pośpię, nie mam sumienia Cię tak zostawic. Podchodzę do łózeczka, witasz mnie najpiękniejszym na świecie uśmiechem. Biorę Cię na ręcę, buziak na powitanie, idziemy jeśc. Chyba się nie wyspałeś, bo przytulasz się do piersi, zaczynasz jeśc i po krótkim, aczkolwiek intensywnym ssaniu zasypiasz. Twoja chłodna, maleńka łapka spoczywa na mojej piersi. Chłód przyjemnie koi wypełnioną mlekiem pierś, a drobne paluszki momentami się prostują, by za chwilę znów zwinąc się w piąstki. Złapac moją koszulę albo kawałek pieluszki. Masz już dziurki w miejscu kostek, wiesz? Słodko to wygląda :) tak samo jak półprzytomny uśmiech, którym obdarzasz mnie przez sen. Jak Twoje mruczenie. Jak uśmiechnięte oczka kiedy już nie zasypiasz po najedzeniu się. Jak pierwsze gugania i okrzyki. Uwielbiam Cię Synku... tak bardzo cieszę się, że jesteś.
I ten post piszę, mimo że dziś miałam chwilowy kryzys. Od prawie dwóch tygodni jesteśmy większośc czasu sami, chwilami brakuje mi sił. Nie mam kiedy posprzątac, często nie dajesz mi odejsc nawet gdy zasypiasz, bo radarek się włącza kiedy tylko wyjdę do kuchni. Ciąży mi zależnośc od kogos, uwiązanie w domu, niemożnośc wyskoczenia chocby na krótkie lecz samotne zakupy. Ciągle jeszcze się przyzwyczajam do nowej rzeczywistości, chwilowa nieobecnośc taty dodatkowo wszystko komplikuje, ale naszego porannego amciania nie zamieniłabym na żadne skarby tego świata. Tak bardzo cieszę się, że mogę Cię karmic, że mogę Cię tulic każdego ranka i patrzec w Twoje rozanielone oczka. Nie spodziewałam się, że macierzyństwo będzie aż tak potężną huśtawką emocji. Niesamowite. Obserwowanie jak rośniesz i się każdego dnia się zmieniasz jest fascynujące. Życie stało się zupełnie inne, pełniejsze, piękniejsze...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz