wszystkonarazchaotycznie

Telegraficzny skrót ostatnich dni:

 

TATA: ciągle w szpitalu, już cztery tygodnie. Diagnoza? Gronkowiec jako gratis to tego je.anego zastrzyku, który dostał. Gronkowiec, który wywołał zapalenie kości, ropnie kości i koniecznosc operacyjnego ich usunięcia + pół roku końskich antybiotyków, tramalu i wegetacji na leżąco. Kurwa mac! I nic nie można zrobic, nic! Ale, ale... napisałam ciut za szybko. Ta operacja to powinna byc, ale nikt nie chce się jej podjąc. Rozmawiałam prywatnie z lekarzami i wiem, że takie ropnie należy usunąc operacyjnie, oczyścic kosc i wtedy włączyc antybiotyk. Jak narazie nie chcą taty operowac, zresztą lezy na oddziale wewnętrznym a nie na ortopedii. Ciągle biegam do tego cholernego szpitala, najgorsze jest to, że aby cokowiek załatwiec muszę tam byc w godzinach pracy i zdaje się, że cierpliwośc mojej szefowej jest wystawiona na potężną próbę. Na szczęście przymyka oko na chwilową niedyspozycje, a z drugiej strony zapieprzam jak dziki osioł więc jak dwa razy w tygodniu wyskoczę na godzinę to tez się świat nie zawali ;) więc jutro mykam na rozmowę z ortopedami, nie dam się łatwo zbyc. Jeśli zamiast operowac, chcą położyc człowieka na pół roku do łózka, to muszę poznac uzasadnienie. Może i jestem upierdliwa ale przeciez to chodzi o mojego ojca, a zarazem jedynego rodzica jaki mi został! Dużo przez ten czas sobie przemyślałam, te wszystkie złe i smutne chwile, te dobre wspomnienia z okresu kiedy jeszcze bylismy rodziną... może kiedyś napiszę o tym posta, chociaz nie wiem czy uda mi się aż tak uzewnętrznic. Jeśli tak, to to będzie jak spowiedź...

 

MY: hmm...

1. byliśmy u lekarza z PŻ. Nie chcieliśmy tracic miesiaca na czekanie, więc zapisalismy się na szybko do jakiegoś androloga by juz coś robic no i bierze leki. A na naszą wspólną wizytę będziemy już mieli kontrolne wyniki i żołnierzyków i hormonów :) super to wszystko się udało zorganizowac czasowo, normalnie trybiki pięknie się zazębiły :) musimy zbadac hormony bo okazało się, że PŻ ma za wysoką prolaktynkę (sic!) Lekarz zlecił mu wykonanie badan hormonów przed rozpoczęciem łykania witaminek no i się okazało, że wynik nie jest ok. Zadzwoniłam od razu do lekarza, powiedziałam że jaki jest wynik i oznajmiłam, że mam tabletki na obniżenie i teraz karmię nimi PŻ zgodnie z zaleceniami lekarza :) Myślę, że obniżenie prolaktynki samo w sobie poprawi nasienie, więc witaminy to raczej tak wspomagająco. Ale to się okaże. 5 czerwca :) tymczasem proszę trzymac kciuki.

2. koktajle, smoothies, mniammm :) ostatnio, jeszcze zanim tata trafił do szpitala, napaliłam się na zdrowie :) (noo... czasem tam mam ;p) no i przy okazji napaliłam się na wyciskarkę to soków o której pisała Julita :) i tak po nitce do kłębka, czytałam, czytałam... na szczęscie rozsądek tym razem zwyciężył i nie zamówiłam wyciskarki, bo PŻ by mnie chyba zastrzelił, ale za to przypomniałam sobie, że mam starą, poczciwą sokowirówkę w domu, a poza tym trafiłam na trop green smoothies :D a mam przeciez całkiem nowy, porządny blender. No i się zaczęło... teraz w kuchni ciągle mamy mnóstwo owoców, miksujemy, komponujemy, kombinujemy i coraz bardziej nam to smakuje :) robimy nie tylko zielone, ale z tych to i z pietruszką i ze szpinakiem są pyyyycha (choc miałam obawy czy przełknę takie zielone coś). Przez cały rok tyle owoców nie jadłam, co teraz podczas jednego weekendu :)  Jak mnie najdzie to wrzucę jakieś smakowite zdjęcie.

 

A poza tym wszystkim... żyjemy sobie powoli, raz jest lepiej, raz gorzej ale jakoś dajemy radę. Wiadomo, mam teraz cięzkie momenty, jest ich całkiem sporo (zwłaszcza kiedy PŻ pracuje na popołudnie), dużo jest wyrzutów sumienia ale myślę też, że może dzięki temu co się teraz dzieje, odzyskam Tatę :)

Aaaaa no i jeszcze mały, ale za to podwójny sukces :) oboje z PŻ przestaliśmy palic!!!!! ja miałam nadzieję palic dopóki nie zaciążę, ale naczytałam się jak bardzo to wpływa na plemniki i marudziłam Żubrowi żeby rzucił, a on mi na to, że "ok. ale Ty tez" Hmm... no cóz, tak czy siak bym musiała, to nieech Ci będzie... ;p no i się wzięli i rzucili, solidarnie, po męsku. A teraz czekam na luksusy spływające na nas po zaprzestaniu puszczania ich z dymem :) ps. w niedzielę minie miesiąc! i nie złamałam się ani w trudnych chwilach, ani przy koleżance, która w pracy cały czas podjudza i przy każdej nerwowej atmosferze dobrodusznie oferuje nikotynowe wsparcie :)