"W życiu piękne są tylko chwile...."

Lipiec. 3 lata temu. Wracałam z wakacyjnych wojaży, byłam wolna jak ptak, nikt nie czekał, nikomu nie musiałam się z niczego tłumaczyć, zero zobowiązań. Na trochę – rewelacja!!! Nawet psiura jeszcze nie było więc żyć nie umierać J umówiliśmy się z Bumerangiem w Słupsku. On dojeżdżał z domu, ja jechałam ze Szczecina, mieliśmy razem ruszyć do Ustki na jeden dzień. W pociągu gęba mi się cieszyła na samą myśl o tym, że za kilka godzin przytulę się do niego i będę mogła tak trwać aż do jutra. Smsowaliśmy całą drogę, on również nie mógł się doczekać. Ale nie tylko o to chodziło. Mieliśmy sobie coś ważnego wyjaśnić. Bo u nas było od początku dziwnie. Już kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy wyjaśniliśmy sobie, że nikogo nie szukamy, a ze względu na jego rodzinę – że nie ma mowy o żadnych zmianach, rozwodach itp. Ja na to z ulgą przystałam, bo po niedawno zakończonym 8-letnim związku, nie miałam zbyt wielkiej ochoty na nowe miłostki. Zatem możemy się spotykać, jak to się rozwinie – zobaczymy ale o byciu razem nie ma mowy. No i dupa. Szybko pojawił się seks i równie szybko doszliśmy do wniosku, że jest idealny i… że nam nie wystarcza. Polubiliśmy być ze sobą, szwendac się tu i tam, rozmawiać, słuchać muzyki, a im dłużej się znaliśmy, tym więcej znajdowaliśmy wspólnych tematów. Wypady na grzyby, włóczęgi po Mazurach, plan wypadu w góry… odbieramy świat niemal identycznie więc to musiało się zemścić. Ale nie o tym miałam…

Wiec podróż upływała mi pod znakiem smsów i rozmów telefonicznych… radosnego oczekiwania, uwielbiam takie uczucie – jadę z bananem na gębie, zerkam co rusz na telefon, a serducho wali jak oszalałe… okazało się, że będzie mógł wyruszyć trochę później niż planowaliśmy, więc dotarłabym do miejsca naszego spotkania wcześniej. A że nie lubię, okropnie nie lubię czekać, napisałam że w takim razie pojadę sama do Ustki i znajdę nam jakiś milutki nocleg ;) no i pojechałam :) wielki plecak, masakrycznie ciężki bo miałam w nim cały niezbędnik, łącznie z laptopem, wbijał mi się w ramiona coraz mocniej, pogoda upalna, ale dzielnie szukałam jakiegoś ciekawego lokum. Nie było z tym żadnego problemu, bo ludzie zapraszają tam, podobnie jak w Zakopcu, z ulicy, ale niechętnie chcieli przyjąć na jedną tylko noc, zwłaszcza, że był środek sezonu. W końcu udało się :) fakt, że zdarli jak za dobry hotel ale jak obejrzałam nasz pokoik, łazienkę… mmmmm… rewelka! W sam raz na upojną noc dwojga stęsknionych, mega zakochanych miłością zabronioną, ludzi.

Zdążyłam wziąć prysznic, przejść się na plażę i on już dojeżdżał. Jeju, nawet teraz, pisząc to, czuję jego zapach i zapach tamtego upalnego dnia. Niebawem spotkaliśmy się na jakimś w miarę typowym skwerku by się w ogóle odnaleźć, po drodze zakupiliśmy jeszcze czerwone wino i sruuuu do pokoju. Spodobał mu się.  Rozejrzał się po wnętrzu, wtulił się we mnie mocno i już leżeliśmy spleceni na łóżku. I wtedy musieliśmy oboje przyznać, że to nas przerosło. Że mimo wcześniejszych zapewnień uczucie wybuchło pełną siłą, że pokochaliśmy się, że oboje bardzo chcielibyśmy być razem. Doskonale wiedzieliśmy, że to nie takie proste, że on nie może zostawić rodziny, a ja – że nie chcę brać odpowiedzialności za cos takiego. Współczułam jej bardzo i nam zresztą też. Ale uczucie było silniejsze. Wyjaśniliśmy sobie to wszystko, on ze łzami w oczach powiedział, że jadąc bał się, że chcę odejść, albo że zrobię to kiedy mi powie o swoich uczuciach… nie zrobiłam tego, choć może powinnam – teraz byłoby znacznie łatwiej.

Otworzyliśmy wino, nie wiem nawet czy były kieliszki… piliśmy „z dziuba” bo tak chciałam. Chciałam pic z nim wino, jednocześnie delektując się zapachem, ściągać ubrania, błądzić drżącymi rękoma po jego ciele … w końcu poczułam go… mocno, mocniej… mimo, że to nie był pierwszy raz, to było zupełnie inne niż dotychczas. Każdy dotyk, każde spojrzenie, ociekały szczęściem, były pełne miłości i czułości. Prawie się rozpłakałam ze wzruszenia. Tuliłam się mocno do niego, rozkoszowałam bliskością, zapachem skóry, poczuciem że on dziś nigdzie się nie spieszy… kilka razy padliśmy niemal bez tchu, zmęczeni, szczęśliwi, później wzięliśmy szybki prysznic i poszliśmy na romantyczny, nocny spacer. Siedzieliśmy nad morzem w jakimś bardzo urokliwym miejscu, tuląc się i patrząc w dal. Każde zatopione we własnych myślach, a może po prostu kontemplowaliśmy w świetle księżyca wcześniejsze wyznania? W drodze powrotnej zjedliśmy jeszcze coś, kupiliśmy wodę i pędem do naszego ówczesnego „mieszkanka”. Kochaliśmy się dalej, niesamowicie zachłannie i długo, aż w końcu (chyba nad ranem) zasnęliśmy. A że rano też trzeba było się zbierać, o 6 pobudka, prysznic i znów nad morze, pożegnać te cudowne, wspólnie spędzone chwile… pora była wczesna, oprócz nas tylko jedna osoba była na plaży – jakaś dziewczyna fotografowała ptaki :) zerknęła na nas jak na świrów, jak szliśmy za ręce, niewyspani ale z takim blaskiem w oczach, że słońce mogliśmy zawstydzić J to był piękny wyjazd, choć krótki to bardzo znaczący w naszej znajomości. Do dziś na samo brzmienie słowa „Ustka” otwiera się w mojej głowie szuflada pełna ciepła, wspomnień, optymizmu… Tęsknię za nim okropnie. Nigdy nikogo nie kochałam tak mocno. I wierzę, że jeśli nie teraz, to i tak się kiedyś spotkamy…