Miał być fajny come back po dłuuuugim czasie, ale niestety będzie troszkę mniej optymistycznie. A czasu minęło naprawdę sporo, skoro ostatni wpis jest dedykowany naszemu 4-miesięczniakowi. Za niecałe trzy tygodnie chłopakowi stuknie przecież roczek! :)
Tęskniłam trochę do pisania. Czytałam swoje ulubione blogi, niekiedy gdzieś coś skomentowałam ale generalnie czerpałam z wirtualnej przestrzeni, niewiele dając od siebie. Głównie za sprawą tego, że korzystałam z netu w telefonie, mało komfortowe urządzenie do pisania. Teraz zaopatrzyłam się w nowego kompka, starego niestety szlag trafił, muszę go jeszcze odpalić i poprzerzucać pliki. Wtedy będzie mógł spocząć na zawsze ;)
Dużo się działo, dużo zmieniło, nie jestem w stanie wszystkiego naraz przerzucić do wirtualnej pamięci. Dlatego napiszę o naszym Bączku :) jak już wcześniej wspomniałam za chwilę skończy roczek. Wciąż jest pogodnym, uśmiechniętym brzdącem, waży ok. 10,5 kg, nosi ubranka w rozmiarze 80, od dość dawna posiada 4 zębole, ale narazie nic nie zwiastuje kolejnych. Uparcie wspina się na wszystko, meble, nogi, rozwieszone ubrania... chodzi przy meblach, lubi się przytulać, od niedawna daje też buziaki. I je niemal wszystko :) W dalszym ciągu karmię małego piersią, teraz to właściwie tylko jakieś trzy, może cztery razy na dobę ale jednak. Poza tym samodzielnie przygotowywuję mu posiłki, choć nie wykluczam gotowych, słoiczkowych dań. Są dla mnie ratunkiem, gdy nie mam czasu albo zapomnę (!) rozmrozić obiadek, a dla Bączka urozmaiceniem codziennej diety.
Szkoda, że teraz, gdy zdążyliśmy nauczyć się siebie, zrozumieć, to niebawem będę musiała wrócić do pracy... mam nadzieję, że uda mi się ten moment odwlec jak najdłużej, na dzień dzisiejszy nie wyobrażam sobie ani rozstania z maluchem, ani powrotu do papierowej rzeczywistości :(
A mało optymistycznie jest dlatego, że zdrowotnie się trochę rozsypałam... byłam ostatnio u endokrynologa na kontroli, okazało się, że jest fatalnie, hormony sfisiowały, tarczyca też, porobiły się guzki... niewykluczone, że konieczna będzie biopsja ;( staram się o tym nie myśleć, a raczej spycham gdzieś głęboko, ale przychodzi wieczór, cisza, ciemno, mały śpi, PŻ śpi, a wtedy w akompaniamencie ich spokojnych oddechów, przychodzą lęki i smutne myśli. No nic, trzeba czekać. Póki co pocieszam się jak mogę :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz