Wracam :)

Ufff... już po wszystkim. Zdołałam przepędzic z mojego życia huragan, który porywał wszystko co napotkał na swej drodze i układał we własnym porządku. Było kilka gorących dni pełnych bardzo poważnych rozmów, kilka spektakularnych kłótni, aż w koncu zupełnie nieoczekiwanie, w ciszy... rozeszło się. Nie znoszę nacisku, presji, "muszenia" czegoś. A on cisnął... mimo, iż wiele razy tłumaczyłam mu, że w ten sposób nic ze mną nie ugra. Wtedy robię się jak kot na wodę i staję w miejscu. Wszelkie moje możliwości dzialania i logicznego myślenia blokują się i stoję. Nie cierpię tego uczucia. Ale tak było i tym razem. Więc po prostu przestałam się odzywac. On też milczał. Do czasu. W końcu dostałam wiadomośc - Ago, rezygnuję. Nie tak to sobie wyobrażałem. Wszystkiego co dobre Ci życzę... Cóż... chyba nawet się nie dziwię. Muszę mu przyznac rację, poznaliśmy sie nie w tym życiu. Nasza chęc bycia razem ciągnełaby za sobą zbyt wiele daleko idących konsekwencji. Za daleko idących. To wszystko było zbyt trudne, skomplikowane i bolesne dla postronnych osób. Tak będzie lepiej - w to chcę wierzyc. A co będzie dalej, życie pokaże. Póki co, cieszę się że tak postąpiliśmy. I odsuwam najdalej jak tylko mogę myśli pod tytułem "co by było gdyby...". Mam PŻ, kochającego faceta, który fakt, jest zupełnie inny niż B. ale jeśli chodzi o moją osobę to chyba bardziej pasuje. Bo w życiu moim i B. byłaby masa awantur, oboje jesteśmy impulsywni i nerwusy, w dodatku uparte jak osły. Więc dla mojego zdrowia psychicznego zdecydowanie lepszym kompanem jest PŻ, optymista, nie zamartwia się, zawsze opanowany, pogodny... normalnie balsam na moje ześwirowane nerwy i upierdliwe czasem stany lękowe ;)

Zatem żyjemy sobie dalej, już spokojnie, już serducha nie zaprzątają niepotrzebne myśli i rozważania. Tylko jedno marzenie ciągle nie chce nam się spełnic... DZIECKO. Nie mam pojęcia czemu tak się dzieje. Cykle bezowulacyjne... dostałam leki, urósł piękny pęcherzyk i co? Nic. W kolejnym cyklu znów leki, tym razem bez monitoringu, ale bzykaliśmy się kiedy trzeba i co? I Nic. Patrzyłam ostatnio na ten test cholerny i uwierzyc nie mogłam. Jedyna myśl, która mi wtedy towarzyszyła to: Kur#@, dwie kreski to ja będę miała jak sobie je narysuję!!!!!!!!! A muszę przyznac, że każdą kolejną porażkę odczuwam coraz mocniej i mocniej, każdy kolejny raz, każdy test jest coraz trudniejszy. Marzę o kupowaniu wyprawki, ślicznych maleńkich bucików, poźniej torta z jedną świeczką i inne takie słodkie duperele... Mi coraz trudniej, dobrze że PŻ chociaz nie traci nadziei. Dziś śnił mi się szpital (miałam isc, nawet się wybrałam w umówionym terminie ale okazało się, że szpitalowi pieniądze na przyjęcia się skonczyły i nie mogą mnie wziąc na oddział..,później trafiłam pod opiekę innego lekarza i iścia do szpitala zrezygnowałam - cholernie się boję, nigdy nie byłam ;p) Śnił mi się ten szpital brrrr.... okazało się, że mój pobyt to nie kilkudniowy ma by tylko 10 dni, może dwa tygodnie... masakra jakaś. A ja co? A ja dzwonię do pracy, że ten pobyt będzie dłuższy niż się spodziewałam i czy mogę iśc, czy napewno nie będzie problemu...hehe sama już nie wiem czy lęk przed szpitalem, czy praca bardziej zorała moją głowę ;)

A teraz zbieram się do Ikei, wzięliśmy z PŻ kilka dni wolnego i leniuchujemy :D wczoraj smażyliśmy pączki, wyszły rewelacyjne, nawet powstały w kuchni syf zdołały zdominowac ;) dziś wybieramy się na mały shopping, ustaliliśmy że jakoś rano, kiedy przypuszczalnie większosc ludzi pracuje ;)

PS. miałam jeszcze napisac o koncercie Indios Bravos.... w Zabrzu ;) później napiszę :)