No name :)

Niestety nie mogę się nadal pochwalić… nie ma dwóch kresek, jest za to @. Ale to nowy cykl, nowe szanse i nowe nadzieje J Dzwoniłam do swojej ginki, ustaliłam co i jak, mam dalej brać leki i pokazać się w odpowiednim momencie by sprawdzić czy urósł pęcherzyk… może tym razem się uda???

Monika w komentarzu napisała o czekaniu na dzidziusia kiedy się bardzo chce i o dzieciach poczętych w rodzinach, które niekiedy w ogóle nie powinny ich mieć. Zaraz ktoś powie, że nie my jesteśmy od oceniania, z czym jak najbardziej się zgadzam, jednak jest sporo tak jaskrawych przypadków (zwłaszcza teraz je bardziej widzę), że za cholerę nie mogę zrozumieć czemu to wszystko jest tak niesprawiedliwe. Przykładowo, znam pannę, a właściwie nie ją tylko jej matkę, która to urodziła pierwsze dziecko, żyli sobie spokojnie, aż w końcu postanowili się pobrać. No i okazało się, że jest w kolejnej ciąży. I co? Usunęła ciążę, bo potrzebowała pieniędzy na wesele!!! „No i drugie dziecko by teraz im plany pokomplikowało…” WTF?!?!?! Stało się to przy aprobacie jej rodziców, rodziców jej faceta, zupełnie naturalna rzecz, jak wyrwanie zęba. No bo przecież młodym tak ciężko… ja wiem, że różne są sytuacje, różne okoliczności ale do jasnej cholery 30 zł na pigułki anty mogliby wyściubić.

Właśnie zdałam sobie sprawę, że poruszyłam bardzo wrażliwy temat aborcji… więc jak już tu zabrnęłam to wyjaśnię swoje stanowisko. Nie neguję jej całkowicie. Jestem w stanie zrozumieć, że istnieją sytuacje, która uzasadniają aborcję. Nie jesteśmy panami tego świata i nie znamy wszystkich historii ludzi, którzy na tak dramatyczny krok się decydują. Ale nikt mi nie wmówi, że wyprawienie wesela jest taką właśnie sytuacją.

To jest tylko jedna z historii dzieciowych, które mnie uwierają. Drugą mam w rodzinie… ale to dłuższa historia więc może innym razem tutaj ją wywalę.

Poza tym… wróciłam do pracy po krótkim urlopie i wcale mi się to nie podoba ;) szkoda, że nie mogę być pełnoetatową kurą domową, chociaż przez kilka miesięcy… (może mój anioł mnie wysłucha J). Lubię po prostu pomieszkać, prać, prasować, sprzątać i gotować. Lubię też leniuchować i jestem pewna, że udałoby mi się to połączyć. Lubię tez nowe zajawki, nowe pomysły, na które napalam się momentalnie i nie spocznę, dopóki ich nie zrealizuję J jedną z nich był koncert Indios Bravos, o którym miałam pisać J wlazłam na ich stronę i okazało się, że w lutym robią całą trasę po Polsce. No i już mi się gęba ucieszyła. Popatrzyłam gdzie i kiedy i jest! Zabrze! Całkiem blisko mojej blogowej patronki – Oli J więc już szatański pomysł wpadł – jedziemy do Zabrza, przy okazji wyciągnę Olę na najprawdziwszą i najbardziej realną na świecie kawę/herbatę/cokolwiek J Przegadałam sprawę z PŻ, uśmiał się bo ja dość często mam takie napaleńcze myśli, ale lubię je – ten speed, iskra, ehhh uwielbiam to uczucie J Podumaliśmy jeszcze trochę i wyszło, że lepiej będzie jednak wybrać się na koncert bliżej niż drugi koniec Polski. No i chyba dobrze wyszło, bo coś czuję, że okres nie sprzyjał wyciąganiu Oli na spontaniczną pogawędkę ;) Złą stroną jest natomiast fakt, że muszę czekać na koncert jeszcze prawie 2 tygodnie… a tak już byłabym 2 tygodnie po. Iść tak czy siak pójdę, nie mogę przegapić takiej okazji – Gutek jest moją przeogromną platoniczną miłością, normalnie tak mnie kopnęło jakiś czas temu, że jak tylko usłyszałam jego głos to już mi się gębula cieszyła. Fajnie żyć kiedy rozum płata takie małe, niewinne figle ;)

A tutaj ich kawałek, w wersji bez prądu ale ciarki i tak mam mrrrr.... a tu jeszcze inne linki do moich ulubionych utworów Indios Bravos: http://www.youtube.com/watch?v=e7yN-5UQH0M, z dedykacją dla Oli i S. -> klik :) oraz http://www.youtube.com/watch?v=e7yN-5UQH0M.