MOTORYZACJA PO BABSKU J
W zeszłą sobotę napadał u nas w końcu jakiś porządny śnieg, najpierw poszliśmy na spacer, taaa spacer, kupiliśmy litrowe lody z Lidla i powędrowaliśmy na spacer żeby je zjeść J PŻ się dziwił, że w taki mroźny wieczór chcę iść na lody na świeżym powietrzu ale szybko mu wyklarowałam, że przynajmniej będziemy mieli co wspominać na stare lata, a poza tym niedługo możemy już nie mieć za bardzo czasu na takie akcje jeśli uda nam się stworzyć nowe życie ;p no ale nie o tym miało być, poszliśmy na te lody, wróciliśmy, a mnie ciągle nosiło… usiadłam do kompa – wysiedzieć nie mogłam, krzątałam się po domu i jakoś tak cholernie nie chciało mi się w nim być. Zbliżała się godzina 23 i pękłam, wzięłam kluczyki i pojechałam wykorzystać świeży, piękny śnieg, a przy okazji sprawdzić czy nowe oponki fajnie się ślizgają ;) tak się napaliłam by pojechać poszaleć trochę autkiem, ale najpierw jeszcze chciałam zatankowac. Pojechałam na moją ulubioną stację, dość daleko od domu, zatankowałam, kupiłam parę pierdółek i przy kasie okazało się, że… nie mam portfela. A w nim – dokumenty wszelkiej maści, zarówno moje, jak i samochodu. No i zonk. Na szczęście kartę płatniczą miałam luzem w kurtce wiec mogłam przynajmniej zapłacić. No ale ze ślizgania się już musiałam zrezygnować, powolutku, dostojnie, bardzo starając się nie rzucać w oczy, wróciłam do domu. Cóż…
Później było jeszcze ciekawiej… może 2 dni po tym, rano wyszykowałam się do pracy i ruszam do samochodu. Niestety – zamki zamarzły na amen. Pokombinowałam i udało się otworzyć auto od strony pasażera J no to odpaliłam żeby się grzał, pomajstrowałam przy drzwiach od kierowcy, wcisnęłam guziczki (nie mam dobrodziejstwa centralnego) i poszłam radośnie skrobać szybki ;) po skończeniu, już pędem chcę jechać do pracy, a tu się okazuje, że pięknie zamknęłam wszystkie drzwi… no i dupa! Samochód stoi odpalony, ja wkurzona, milion myśli przeleciało przez głowę, już miałam go kopnąć ale w porę przypomniałam sobie, że na szczęście mam zapasowy kluczyk w domu J więc rozeszło się po kościach J tak, wiem, przecież zatrzaśnięcie kluczyków w samochodzie jest taaaakieee kobiece… ale jakoś udawało mi się w tym temacie całkiem nieźle radzic, aż do teraz J Teraz już nie motoryzacyjnie ale nieogarnięcia ciąg dalszy J zapisałam się do lekarza… miałam przyjść na szybkie usg, zadzwoniłam w poniedziałek, umówiłam się na środę na godzinę za piętnaście siódma. Wstałam bladym świtkiem, zastanawiałam się, że o takiej porze do lekarza? Ale jak? No ale z uwagi na to, że miałam być „nadprogramowo” przyjętą pacjentką wytłumaczyłam sobie szybciutko że pewnie doktor przyjmuje od 7 a mnie wcisnęła przed inne pacjentki… no i pojechałam J a tam ciemno, cicho, nikt nie odbiera… hmm… chyba nie ta za piętnaście siódma tylko następna, ta pod wieczór znaczy się J no ale przecież kolor włosów zobowiązuje J żeby nie było, że aż taka guła jestem… rozmowa z panią doktor:
Ja – Dzień dobry pani doktor, miałam przyjść na usg, umawiałyśmy się dziś na telefon
Lekarka – Dzień dobry, pamiętam. W środę 11:45 może być?
J – Oj nie, w pracy będę. Po 16 znajdzie się coś wolnego?
L – Niestety wszystkie popołudnia mam zajęte… a może za piętnaście siódma???
J – Yyyy, tak wcześnie? Ok., może być, środa za piętnaście siódma. Dziękuję bardzo, do zobaczenia… J
L – Do widzenia.
Śmiałam się sama do siebie, później jak lekarce powiedziałam, że byłam rano to i ona się śmiała. No ale cóż, chyba się po prostu nie do końca zrozumiałyśmy J
W zeszłą sobotę napadał u nas w końcu jakiś porządny śnieg, najpierw poszliśmy na spacer, taaa spacer, kupiliśmy litrowe lody z Lidla i powędrowaliśmy na spacer żeby je zjeść J PŻ się dziwił, że w taki mroźny wieczór chcę iść na lody na świeżym powietrzu ale szybko mu wyklarowałam, że przynajmniej będziemy mieli co wspominać na stare lata, a poza tym niedługo możemy już nie mieć za bardzo czasu na takie akcje jeśli uda nam się stworzyć nowe życie ;p no ale nie o tym miało być, poszliśmy na te lody, wróciliśmy, a mnie ciągle nosiło… usiadłam do kompa – wysiedzieć nie mogłam, krzątałam się po domu i jakoś tak cholernie nie chciało mi się w nim być. Zbliżała się godzina 23 i pękłam, wzięłam kluczyki i pojechałam wykorzystać świeży, piękny śnieg, a przy okazji sprawdzić czy nowe oponki fajnie się ślizgają ;) tak się napaliłam by pojechać poszaleć trochę autkiem, ale najpierw jeszcze chciałam zatankowac. Pojechałam na moją ulubioną stację, dość daleko od domu, zatankowałam, kupiłam parę pierdółek i przy kasie okazało się, że… nie mam portfela. A w nim – dokumenty wszelkiej maści, zarówno moje, jak i samochodu. No i zonk. Na szczęście kartę płatniczą miałam luzem w kurtce wiec mogłam przynajmniej zapłacić. No ale ze ślizgania się już musiałam zrezygnować, powolutku, dostojnie, bardzo starając się nie rzucać w oczy, wróciłam do domu. Cóż…
Później było jeszcze ciekawiej… może 2 dni po tym, rano wyszykowałam się do pracy i ruszam do samochodu. Niestety – zamki zamarzły na amen. Pokombinowałam i udało się otworzyć auto od strony pasażera J no to odpaliłam żeby się grzał, pomajstrowałam przy drzwiach od kierowcy, wcisnęłam guziczki (nie mam dobrodziejstwa centralnego) i poszłam radośnie skrobać szybki ;) po skończeniu, już pędem chcę jechać do pracy, a tu się okazuje, że pięknie zamknęłam wszystkie drzwi… no i dupa! Samochód stoi odpalony, ja wkurzona, milion myśli przeleciało przez głowę, już miałam go kopnąć ale w porę przypomniałam sobie, że na szczęście mam zapasowy kluczyk w domu J więc rozeszło się po kościach J tak, wiem, przecież zatrzaśnięcie kluczyków w samochodzie jest taaaakieee kobiece… ale jakoś udawało mi się w tym temacie całkiem nieźle radzic, aż do teraz J Teraz już nie motoryzacyjnie ale nieogarnięcia ciąg dalszy J zapisałam się do lekarza… miałam przyjść na szybkie usg, zadzwoniłam w poniedziałek, umówiłam się na środę na godzinę za piętnaście siódma. Wstałam bladym świtkiem, zastanawiałam się, że o takiej porze do lekarza? Ale jak? No ale z uwagi na to, że miałam być „nadprogramowo” przyjętą pacjentką wytłumaczyłam sobie szybciutko że pewnie doktor przyjmuje od 7 a mnie wcisnęła przed inne pacjentki… no i pojechałam J a tam ciemno, cicho, nikt nie odbiera… hmm… chyba nie ta za piętnaście siódma tylko następna, ta pod wieczór znaczy się J no ale przecież kolor włosów zobowiązuje J żeby nie było, że aż taka guła jestem… rozmowa z panią doktor:
Ja – Dzień dobry pani doktor, miałam przyjść na usg, umawiałyśmy się dziś na telefon
Lekarka – Dzień dobry, pamiętam. W środę 11:45 może być?
J – Oj nie, w pracy będę. Po 16 znajdzie się coś wolnego?
L – Niestety wszystkie popołudnia mam zajęte… a może za piętnaście siódma???
J – Yyyy, tak wcześnie? Ok., może być, środa za piętnaście siódma. Dziękuję bardzo, do zobaczenia… J
L – Do widzenia.
Śmiałam się sama do siebie, później jak lekarce powiedziałam, że byłam rano to i ona się śmiała. No ale cóż, chyba się po prostu nie do końca zrozumiałyśmy J
BUMERANG
Wrócił. Jak bumerang… więc Bumerangiem zostanie na potrzeby bloga… ON. Żonaty, z dwójką dzieci. Przesłodkich dzieci. Jednocześnie moja wielka miłość. Cholera jasna. W dodatku teraz, kiedy zaczęliśmy z Panem Żubrem poważnie działać nad potomkiem. I znowu przyćmił PŻ L czy to musi być takie trudne? Nie chcę znów zastanawiać się co zrobić, z kim będę szczęśliwsza, w którą stronę powinnam iść, czy ryzykować, nie ryzykować, zadbać o swoje własne szczęście czy może zrezygnować z niego w imię wyższych idei, no i wreszcie jak powiedzieć PŻ, że nagle mi się odwidziało….
W zasadzie tęskniłam za nim ostatnio. Za nim, za jego dziećmi też, ale odsuwałam te myśli od siebie jak się dało, wizualizowałam nasze kłótnie, ostre słowa, okropną akcję, którą zrobił miesiąc temu, gdy powiedziałam mu, że rezygnuję. Starałam się obrzydzić go sobie najbardziej jak się da. Ale to było miesiąc temu. A od tamtej pory złe emocje osłabły, wyblakły i zaczęły usuwać się w cień ustępując miejsca ciepłym myślom jaki jest och i ach, znów widziałam go przez pryzmat męskości, zaradności, niesamowitego podejścia do mnie i tego, że on postawił wszystko na jedną kartę. A ja nie. Ale… on mi nie ufa. Wcale. Okazało się to dzięki durnej prowokacji jego żony, która nasłała swojego kolegę żeby mnie zaczepiał, a najlepiej bzyknął, Bumerangowi powiedziałam co się dzieje i skąd on jest itp. Nawet jednego dnia, kiedy już miałam dość wszystkiego, zadzwoniłam do niej i powiedziałam, że nie życzę sobie by dawała moje namiary postronnym ludziom. Wiem, że później go przepraszała bardzo, że ta cała akcja głupia była i że rozpaczliwa itp.. itd. Przy okazji nie omieszkała napomknąć, że jej kolega się spisał, bo udało mu się mnie namówić na spotkanie… helloł o co kur%@ chodzi??? Że niby jakie spotkanie??? A Bumerang następnego dnia do mnie z pretensjami, że oszukuję, że kłamię, że coś tam coś tam… powiedziałam, że to nieprawda ale nie uwierzył. Powiedział że już nikomu nie wierzy. Ale jednak wierzył. Żonie. Zabrakło mi siły. Zrezygnowałam. Próbowałam ułożyć sobie w końcu normalnie życie. Jak większość normalnych ludzi. Doceniłam PŻ za jego spokój, za wszystkie cechy, które ma inne niż Bumerang. A chyba cały jest inny. No i właśnie. Teraz znów uwypukliły się dobre strony Bumeranga (a tych z kolei nie ma PŻ, tzn. ma masę dobrych stron ale innych niż B.). Zaczęło się od tego jak przemknęła mi przez głowę myśl pt. ciekawe jakbyśmy spędzili te święta? Później już flashback ze wspólnych spacerów, reakcje dzieci, jego szczęśliwe oczy. I wczoraj jeszcze jego wiadomość, że kocha mnie z dnia na dzień coraz mocniej. Że od żony się i tak wyprowadza, że kupił już mieszkanie, że mimo wszystko czekał i miał nadzieję, że przyjdę i powiem że podjęłam decyzję…. FUCK!!! I dziś już kolejna wiadomość, że tylko czeka, że może jeszcze dziś jej powiedzieć, ze jutro się wyprowadza, że wprowadza się do mnie, że chce spędzić ze mną święta, sylwestra i całe życie. I wywalił mój świat do góry nogami… tak niewiele trzeba. Myślę, że połączyło nas coś mega wyjątkowego, bo obojętnie po jakim czasie czy po jakiej kłótni któreś się odezwie, drugie mięknie. Zdaje się, że odezwałby się za 10 lat kiedy byłabym szczęśliwą „żoną” i mamą, a i tak od razu wszystko by wróciło… tylko co robić? Iść na żywioł i wbrew zdrowemu rozsądkowi skrzywdzić bliskie nam osoby, rozbić jego rodzinę, mój związek w imię romantycznej miłości? Czy zrezygnować i żałować pewnie całe życie? I myślec – jakby to było…?
Wrócił. Jak bumerang… więc Bumerangiem zostanie na potrzeby bloga… ON. Żonaty, z dwójką dzieci. Przesłodkich dzieci. Jednocześnie moja wielka miłość. Cholera jasna. W dodatku teraz, kiedy zaczęliśmy z Panem Żubrem poważnie działać nad potomkiem. I znowu przyćmił PŻ L czy to musi być takie trudne? Nie chcę znów zastanawiać się co zrobić, z kim będę szczęśliwsza, w którą stronę powinnam iść, czy ryzykować, nie ryzykować, zadbać o swoje własne szczęście czy może zrezygnować z niego w imię wyższych idei, no i wreszcie jak powiedzieć PŻ, że nagle mi się odwidziało….
W zasadzie tęskniłam za nim ostatnio. Za nim, za jego dziećmi też, ale odsuwałam te myśli od siebie jak się dało, wizualizowałam nasze kłótnie, ostre słowa, okropną akcję, którą zrobił miesiąc temu, gdy powiedziałam mu, że rezygnuję. Starałam się obrzydzić go sobie najbardziej jak się da. Ale to było miesiąc temu. A od tamtej pory złe emocje osłabły, wyblakły i zaczęły usuwać się w cień ustępując miejsca ciepłym myślom jaki jest och i ach, znów widziałam go przez pryzmat męskości, zaradności, niesamowitego podejścia do mnie i tego, że on postawił wszystko na jedną kartę. A ja nie. Ale… on mi nie ufa. Wcale. Okazało się to dzięki durnej prowokacji jego żony, która nasłała swojego kolegę żeby mnie zaczepiał, a najlepiej bzyknął, Bumerangowi powiedziałam co się dzieje i skąd on jest itp. Nawet jednego dnia, kiedy już miałam dość wszystkiego, zadzwoniłam do niej i powiedziałam, że nie życzę sobie by dawała moje namiary postronnym ludziom. Wiem, że później go przepraszała bardzo, że ta cała akcja głupia była i że rozpaczliwa itp.. itd. Przy okazji nie omieszkała napomknąć, że jej kolega się spisał, bo udało mu się mnie namówić na spotkanie… helloł o co kur%@ chodzi??? Że niby jakie spotkanie??? A Bumerang następnego dnia do mnie z pretensjami, że oszukuję, że kłamię, że coś tam coś tam… powiedziałam, że to nieprawda ale nie uwierzył. Powiedział że już nikomu nie wierzy. Ale jednak wierzył. Żonie. Zabrakło mi siły. Zrezygnowałam. Próbowałam ułożyć sobie w końcu normalnie życie. Jak większość normalnych ludzi. Doceniłam PŻ za jego spokój, za wszystkie cechy, które ma inne niż Bumerang. A chyba cały jest inny. No i właśnie. Teraz znów uwypukliły się dobre strony Bumeranga (a tych z kolei nie ma PŻ, tzn. ma masę dobrych stron ale innych niż B.). Zaczęło się od tego jak przemknęła mi przez głowę myśl pt. ciekawe jakbyśmy spędzili te święta? Później już flashback ze wspólnych spacerów, reakcje dzieci, jego szczęśliwe oczy. I wczoraj jeszcze jego wiadomość, że kocha mnie z dnia na dzień coraz mocniej. Że od żony się i tak wyprowadza, że kupił już mieszkanie, że mimo wszystko czekał i miał nadzieję, że przyjdę i powiem że podjęłam decyzję…. FUCK!!! I dziś już kolejna wiadomość, że tylko czeka, że może jeszcze dziś jej powiedzieć, ze jutro się wyprowadza, że wprowadza się do mnie, że chce spędzić ze mną święta, sylwestra i całe życie. I wywalił mój świat do góry nogami… tak niewiele trzeba. Myślę, że połączyło nas coś mega wyjątkowego, bo obojętnie po jakim czasie czy po jakiej kłótni któreś się odezwie, drugie mięknie. Zdaje się, że odezwałby się za 10 lat kiedy byłabym szczęśliwą „żoną” i mamą, a i tak od razu wszystko by wróciło… tylko co robić? Iść na żywioł i wbrew zdrowemu rozsądkowi skrzywdzić bliskie nam osoby, rozbić jego rodzinę, mój związek w imię romantycznej miłości? Czy zrezygnować i żałować pewnie całe życie? I myślec – jakby to było…?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz