Nieodporny rozum

Pisać, pisać, pisać… jeju, mam taki natłok myśli, że nie wiem ani od czego zacząć, ani jak to sensownie poukładać.

Wczoraj miałam mega doła, nie wiedziałam co z dupą zrobić, łaziłam z kąta w kąt, a myśli znowu nieokiełznane w wiadomym kierunku podążały. Wystarczyło jedno zdanie. Jego jedno zdanie: „dopóki oddycham, mam nadzieję i Ty o tym wiesz”. Kur#@, jak grom spadła na mnie myśl, że wszystko co robię tak naprawdę nie ma sensu. Nie ma żadnego sensu moje decydowanie, układanie i wiara. Bo on i tak w dowolnej chwili może rozpieprzyc wszystko w drobny mak. Dał mi do zrozumienia, że to się jeszcze nie skończyło. Że wierzy i czeka…. Kiedyś, jak już wcześniej próbowaliśmy to zakończyć, czułam mocno w sobie, że to nie jest koniec. Że spotkamy się kiedyś, być może za ileś tam lat, kiedy okoliczności będą inne niż teraz, i wówczas nastanie nasza szczęśliwa epoka. Nie wyobrażałam sobie, że może być inaczej. Teraz cieszyłam się, że się skończyło, bo najzwyczajniej w świecie nie miałam już siły na tą szarpaninę. I tak za długo trwała. Jeszcze moment a nerwy rozniosłyby mnie na kawałki. Odetchnęłam. Na niecałe dwa miesiące. Bo oto przeczytałam to cholerne zdanie, a wraz z nim przylazły wszystkie upierdliwe myśli i wspomnienia. Migają mi takie flashbacki – jego spojrzenie, brzmienie jego głosu, gdy mówi do mnie po swojemu „Misiaku”, jak mnie opierdala (bo i takich nie brakowało ;p), i jeszcze nieszczęsne „bo rybkę to się kupuje u rybaka, mała. I po taką będę wstawał raniutko, żeby Ci na obiad zrobić”. Poza tym wciąż łazi za mną jego zapach i to uczucie, kiedy był blisko. Zastanawiam się czemu uwypuklają się tylko te dobre strony? Czemu do jasnej cholery znikają momenty niefajne, przykre, trudne do zniesienia????Jestem zupełnie bezbronna wobec jego osoby, nie potrafię się uodpornić i przejść nad tym do porządku dziennego. I jeszcze jak pomyślę, że on czuje to samo. Ja pierd#@%@#!!!! Teraz tylko czekać, aż nie wytrzyma i napisze do mnie, już bezpośrednio. Bo to zdanie przeczytałam w jego opisie… Spowodował, że znów czuję, że tracę coś mega ważnego. Pociągnął masę przemyśleń dotyczących życia w ogóle, jakiś bilansów, które w tej sytuacji (+ wstrętne hormony, które muszę łykać) zajebiście rozchwiały spokój mojego umysłu. Posypało się jak domek z kart. Momentami czuję, że albo będziemy razem albo nigdy o nim nie zapomnę, że wdepnęłam w coś, czego nie sposób skończyć. Nie, nie obwiniam tylko jego. Sądzę, że jemu też byłoby  łatwiej gdyby potrafił o wszystkim zapomnieć. Nie potrafi, jak ja. I mota się, a takie zapalne zdania są po prostu wyrazem chwili słabości stęsknionego rozumu. Dużo bym dała by móc zresetowac swój osobisty dysk twardy i żyć dalej, już bez tych wspomnień. Marzę o wewnętrznym spokoju, stabilizacji i ciepłym, szczęśliwym domu.

Dobra, najważniejsze wywaliłam J teraz trochę lżej J Czekam. Ten tydzień i w sumie poprzedni też, mijają mi pod kątem czekania. A więc czekam na:

1.       KONCERT !!!!! (to już w sobotę!!!!!! :D )

2.       Telefon od kolegi, z którym nie miałam kontaktu od kilku lat, a kiedyś byliśmy blisko

3.       Badania + wizyta u ginka

4.       Początek rundy wiosennej Ekstraklasy J 1 marca gramy mecz u siebie. Idę, idę! I zabieram kuzyna z dziewczyną, którzy przyjeżdżają na weekend specjalnie z tej okazji J

5.       Trzynastkę i ściśle z nią związany szopping ;)

6.       Hot wieczór spędzony na grze z PŻ w „Rozkoszną Wojnę” ;)

Aaaaa no i jeszcze jedno J koleżanki z pracy stale mnie zaskakują. A więc… jedna z nich, z rodzaju tych grzecznych żon i matek, piastunek domowego ogniska i przodownic pracy, zapragnęła spróbować ziółka :D normalnie nie uwierzę, dopóki nie zobaczę. Wymyśliła, że zrobimy sobie babską imprezkę (a zwykle są to bardzo ciekawe momenty), na której skosztuje nieznanego lądu J w dodatku, gdy spytałam:

- a mówiłaś już o tym męzowi?
odparła:
- Przeciez nie musi o wszystkim wiedziec :)

 Świat na głowie stanął, przysięgam!